wtorek, 27 października 2026

Overkill - Horrorscope (1991)

 


Po rewelacyjnym „The Years od Decay” z zespołem rozstał się Bobby Gustafson, który podobno nie chciał grać na dwie gitary, co planowała reszta zespołu. Są też inne wersje na temat jego odejścia (jakieś konflikty z Blitzem i Vernim)) ale to mniej istotne. Zespół miał już 4 płyty, a w tamtym czasie thrash powoli zaczął dopadać kryzys, można by więc spodziewać się, że kolejna płyta będzie obniżeniem formy. Tymczasem nie! Grupa zgodnie z planem wzięła do składu dwóch nowych gitarowych, Merritta Ganta i Roba Cannavino, co poskutkowało pewnym odświeżeniem stylu. Dalej brzmi to jak Overkill z wcześniejszych albumów, ale riffy stały się bardziej techniczne, a struktury pokręcone, mniej tu też naleciałości heavy. Sporo jest solówek, granych przez gitarzystów na zmianę, co czasem przypomina gitarowe pojedynki, trochę jak King z Hannemanem albo Mustaine i Friedman. Nie ma tu tak długich numerów jak na poprzedniej płycie, większość jest raczej średniej długości i skupiona na napierdalaniu. Niezłe wrażenie robi otwierający „Coma”, gdzie po klimatycznym intrze wchodzą bezlitosne riffy. A dalej „Infectious”, gdzie zagrywki są jeszcze szybsze i bardziej kopiące! Choć mamy też ponure zwolnienia. Generalnie znaczna część płyty wypełniona jest killerami, zwłaszcza jej początek. Co utwór, to kopie dupsko, chociaż „Bare Bones” ma ciekawe intro na pianinie, brzmiące jak z soundtracku horroru, co robi fajny kontrast do riffowej rzeźni. Z tych szybkich kawałków jednak moimi faworytami będą „Infectious” i „Live Young, Die Free”. Ale mamy tu też takie klimaty, jak w tytułowym z powolnymi, ponurymi riffami -istny walec! W podobnym nastroju jest „New Machine”, gdzie riffy są podobnie złowrogie. Do tego świetna perkusja… a no właśnie, mimo że to mocno gitarowy album, to jednak perkusja ma tutaj dość dużą rolę, a Sid Falck przechodzi samego siebie za garami (intro do „Thanx for Nothin”!). Pojawiła się tu też kolejna ballada zespołu - „Soulitude”, kompletnie inna od „The Years of Decay”, nie tak posępna, ale również klimatyczna, ze świetnymi gitarowymi melodiami. Bardzo udana i świetnie pasuje na zakończenie płyty. Nie do końca za to pasuje tutaj instrumentalny „Frankenstein”, który trochę zaburza spójność albumu. Nastrój mocno odbiega od reszty, choć jest trochę fajnych riffów (z tym że to nie zasługa zespołu, bo to cover). No ale bardzo też nie przeszkadza- taki se przerywnik.

Pewne zastrzeżenia można mieć do produkcji- gitary mogły mieć trochę więcej mięcha, ale ogólnie i tak jest dobrze. Sam materiał jest na wysokim poziomie, równie dobrym co „The Years od Decay”, a zarazem jest mocno inny od tamtej płyty, przez co nie jest tylko kopią/ kontynuacją. Na „Horrorscope” ekipa z New Jearsey pokazała, że można nagrać thrashowego klasyka w schyłkowym okresie świetności gatunku. Co prawda nieco później kryzys ich też dopadł, ale nie był tak dotkliwy jak w przypadku wielu innych zespołów.

Mutineer

3 komentarze:

  1. To chyba pierwszy Overkill jaki przesłuchałem w życiu, kolega miał powypalane CDr z różnorakimi płytami i to jakoś tak zapamiętałem. Wiedziałem, że oni mieli wcześniejsze płyty, ale dostęp do neta wtedy był utrudniony. Ale też trzeba uczciwie powiedzieć, że ciągneło Overkill do Death Metalu, nawet jeśli nigdy nie weszli pełnymi butami w ten gatunek, to niektóre jego patenty inkorporowali na swój użytek. Ja ogólnie wtedy ich klasyfikowałem jako... Power Metal? Bo tak jakoś się to wtedy utarło i nie było takiego zniuansowania jak teraz. Super płyta w każdym bądź razie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. death metalowych wpływów się u nich nie dosłyszałem, na pewno sporo groove wrzucali w latach 90

      Usuń
    2. To sprawdź sobie numer "Battle" z "The Killing Kind", prawie że przez całe "From the Underground and Below" się też to przewija, w różnych proporcjach, a także "Bloodletting", czy też "Immortalis". Bodajże pojawienie się backing vocalu autorstwa D.D. Verni było tym katalizatorem. I tak jak to podkreślałem, to nie było 100% wejście w ten styl, ale flirt w każdym bądź razie jak najbardziej był.

      Usuń

Overkill - Horrorscope (1991)

  Po rewelacyjnym „The Years od Decay” z zespołem rozstał się Bobby Gustafson, który podobno nie chciał grać na dwie gitary, co planowała re...