Po
rewelacyjnym „The Years od Decay” z zespołem rozstał się Bobby
Gustafson, który podobno nie chciał grać na dwie gitary, co
planowała reszta zespołu. Są też inne wersje na temat jego
odejścia (jakieś konflikty z Blitzem i Vernim))
ale to mniej istotne. Zespół miał już 4 płyty, a w tamtym czasie
thrash powoli zaczął dopadać kryzys, można by więc spodziewać
się, że kolejna płyta będzie obniżeniem formy. Tymczasem nie!
Grupa zgodnie z planem wzięła do składu dwóch nowych gitarowych,
Merritta Ganta
i Roba Cannavino, co poskutkowało pewnym odświeżeniem stylu. Dalej
brzmi to jak Overkill z wcześniejszych albumów, ale riffy stały
się bardziej techniczne, a struktury pokręcone, mniej tu też
naleciałości heavy. Sporo jest solówek, granych przez gitarzystów
na zmianę, co czasem przypomina gitarowe pojedynki, trochę jak King
z Hannemanem albo Mustaine i Friedman. Nie ma tu tak długich numerów
jak na poprzedniej płycie, większość jest raczej średniej
długości i skupiona na napierdalaniu. Niezłe wrażenie robi
otwierający „Coma”, gdzie po klimatycznym intrze wchodzą
bezlitosne riffy. A dalej „Infectious”, gdzie zagrywki są
jeszcze szybsze i bardziej kopiące! Choć mamy też ponure
zwolnienia. Generalnie znaczna część płyty wypełniona jest
killerami, zwłaszcza jej początek. Co utwór, to kopie dupsko,
chociaż „Bare Bones” ma ciekawe intro na pianinie, brzmiące jak
z soundtracku horroru, co robi fajny kontrast do riffowej rzeźni. Z
tych szybkich kawałków jednak moimi faworytami będą „Infectious”
i „Live Young, Die Free”.
Ale mamy tu też takie klimaty, jak w tytułowym z powolnymi,
ponurymi riffami -istny walec! W podobnym nastroju jest „New
Machine”, gdzie riffy są podobnie złowrogie. Do tego świetna
perkusja… a no właśnie, mimo że to mocno gitarowy album, to
jednak perkusja ma tutaj dość dużą rolę, a Sid Falck przechodzi
samego siebie za garami (intro do „Thanx for Nothin”!). Pojawiła
się tu też kolejna ballada zespołu - „Soulitude”, kompletnie
inna od „The Years of Decay”, nie tak posępna, ale również
klimatyczna, ze świetnymi gitarowymi melodiami. Bardzo udana i
świetnie pasuje na zakończenie płyty. Nie do końca za to pasuje
tutaj instrumentalny „Frankenstein”, który trochę zaburza
spójność albumu. Nastrój mocno odbiega od reszty, choć jest
trochę fajnych riffów (z tym że to nie zasługa zespołu, bo to
cover). No ale bardzo też nie przeszkadza- taki se przerywnik.
Pewne zastrzeżenia można mieć do produkcji- gitary mogły mieć trochę więcej mięcha, ale ogólnie i tak jest dobrze. Sam materiał jest na wysokim poziomie, równie dobrym co „The Years od Decay”, a zarazem jest mocno inny od tamtej płyty, przez co nie jest tylko kopią/ kontynuacją. Na „Horrorscope” ekipa z New Jearsey pokazała, że można nagrać thrashowego klasyka w schyłkowym okresie świetności gatunku. Co prawda nieco później kryzys ich też dopadł, ale nie był tak dotkliwy jak w przypadku wielu innych zespołów.
Mutineer

To chyba pierwszy Overkill jaki przesłuchałem w życiu, kolega miał powypalane CDr z różnorakimi płytami i to jakoś tak zapamiętałem. Wiedziałem, że oni mieli wcześniejsze płyty, ale dostęp do neta wtedy był utrudniony. Ale też trzeba uczciwie powiedzieć, że ciągneło Overkill do Death Metalu, nawet jeśli nigdy nie weszli pełnymi butami w ten gatunek, to niektóre jego patenty inkorporowali na swój użytek. Ja ogólnie wtedy ich klasyfikowałem jako... Power Metal? Bo tak jakoś się to wtedy utarło i nie było takiego zniuansowania jak teraz. Super płyta w każdym bądź razie.
OdpowiedzUsuńdeath metalowych wpływów się u nich nie dosłyszałem, na pewno sporo groove wrzucali w latach 90
UsuńTo sprawdź sobie numer "Battle" z "The Killing Kind", prawie że przez całe "From the Underground and Below" się też to przewija, w różnych proporcjach, a także "Bloodletting", czy też "Immortalis". Bodajże pojawienie się backing vocalu autorstwa D.D. Verni było tym katalizatorem. I tak jak to podkreślałem, to nie było 100% wejście w ten styl, ale flirt w każdym bądź razie jak najbardziej był.
Usuń