
Na
świecie mamy dwa znaczące zespoły o nazwie Sabbat – szalonych
japońców od „Zombie Samurajów” oraz „ten dawny zespół tego
producenta, co teraz gra w Judasach”. Dzisiaj właśnie o tych
drugich będzie. No bo tak, Andy Sneap zanim stał się znany głównie
z produkcji lub zastępowania Glena Tiptona miał całkiem konkretny
zespół, będący jednym z głównych przedstawicieli thrashu na
Wyspach. Wyróżniali się swoim specyficznym stylem z nawiązaniami
do folkloru i „magicznymi” textami. Ale daleko im do prekursorów
folk metalu, śladowe użycie wiolonczeli czy innych skrzypiec nie
gra tu pierwszych (hehe)
skrzypiec – tak jak intro „Altered State” nie czyni podobnych
prekursorów z Sepultury. Przede wszystkim to mocarny thrash, szybki,
ale i epicki. I niezbyt podobny do czegokolwiek. Niektóre momenty
kojarzą mi się z Testamentem z „The Legacy”, niektóry może z
Sodom czy Forbidden, ale to bardzo luźne skojarzenia. Zespół miał
na tyle oryginalny styl, że ciężko ich pomylić z czymś innym.
Dużo pędzenia, szybkie riffy, ale też dużo zmian temp i sporo
klimatu, co pasuje świetnie do tematyki mrocznego fantasy. No
właśnie, „Dreamweaver” to concept album, oparty o książkę
„Way of Wyrd”, ogólnie klimaty magii i celtyckiego pogaństwa,
super, nie? Texty są takie narracyjno- dialogowe, do tego naprawdę
długie. Wprawdzie wokal Walkyiera jest dość specyficzny -jego
szczekliwa maniera może nie podejść przy pierwszych
przesłuchaniach, ale szacunek dla gościa, ile słów potrafi z
siebie wypluć. Że też potrafił tyle linijek napisać i jeszcze
zapamiętać.
Co
do samej muzyki
jeszcze, to jak miałbym któreś kawałki wyróżnić, to na pewno
„The Clerical
Conspiracy” -nie bez powodu najbardziej znany z albumu. Szybki
killer, ale też łatwo wchodzi do głowy, z różnymi zmianami temp
i świetnym solem (jednym
z wielu, bo właściwie wszystkie solówki na albumie są dojebane).
Świetny
jest też „Mythistory”, ten riff na otwarcie to istna potęga.
Z resztą dojebanych riffów jest na całym albumie pełno, czego
kolejny przykład
to „The Best of Enemies”, przy okazji ten kawałek ma pod koniec
takie schizowe, szeptane wokale, co robi niezły klimat. Wspomnieć
jeszcze trzeba o „Wildfire” -ponownie ze względu na riffy, na
niezły wpierdol, a także dlatego, że wystarczy trochę
posłuchać i zaraz się wykrzykuje „Wildfire!!!”.
Choć
w każdym kawałku coś się znajdzie, wszystkie są bardziej lub
mniej złożone, z często zmieniającymi się motywami. Totalnie
inny jest tylko
(pomijam intro i outro)
„Advent
of Insanity”, krótki, spokojniejszy utwór, który ma ilustrować
podróż bohatera
statkiem. Także
mamy tu skrzypienie łodzi, szum fal, akustyki i wiolonczelę w tle.
I
to byłoby tyle z folkowych elementów, za to niedługo później
Martin
Walkyier po odejściu z
Sabbat założył Skyclad, w którym o wiele bardziej poszedł w
takie klimaty. W efekcie powstał zespół, który naprawdę był
jednym z pierwszych folk metalowych,
ale to już inna historia. Sam
Sabbat zaś nagrał w nowym składzie
album „Mourning has Broken”, który miał fajną, epicką
okładkę,
ale poza tym przy „Dreamwaver” może się schować. Słowem
podsumowania – totalny top thrashu nie tylko brytyjskiego, ale
ogólnie. Jak ktoś tego
albumu nie miał jeszcze okazji poznać, to może ten text go
zmotywuje. Wildfire!!!
Mutineer