
Brytole
nie byli nigdy potęgą w thrashu, ale trochę klasyków mieli. A
jeszcze więcej prekursorów gatunku. A
jak
to wygląda obecnie? Szczerze mówiąc,
nie wiem, bo nie śledzę
tamtejszej sceny. Ale takie twory jak Ominous Moon pokazują, że
chyba
nie jest tam najgorzej i wciąż powstają ciekawe materiały.
Poznałem ich swego czasu dzięki wywiadowi z Underground Unleashed
Zine (pozdro!). To trio z Southend-on-Sea
(kawałek na wschód od Londynu) jest old schoolowe do bólu, dużo
rzeczy robią metodami DIY, własne plakaty, ulotki, grają jakby był
maxymalnie rok 1985-86, gdy kolejne zespoły próbowały przekraczać
granice, a brzmią totalnie obskurnie. Jak tylko wybrzmi tajemnicze
intro, to od razu rzuca się w uszy
to brzmienie -jak jakaś stara demówa z piwnicy. A to przecież
pełny album. Niejednego ta produkcja odrzuci, ale w końcu Ominous
nie tworzą dla mas - lubisz plugawy old school, albo wypierdalaj! Na
początku skojarzyli mi się z demami polskiego podziemia thrash/
death, ale jednak muzycznie tu mamy trochę inne rejony. Nasi Angole
napierdalają raczej pierwotny, brudny thrash, w którym sporo jest z
pierwszej fali blacku. Głównym skojarzeniem ich muzyki był u mnie
Celtic
Frost z „Morbid Tales” i tak myślę że stoją najbliżej
tego właśnie bandu. Zanim
ktoś jednak zacznie
narzekać,
że „eee, kolejny black/
thrash, nuda”, to powiem, że nie całkiem. To nie jest kolejny
klon Sodom/ Venom/ Midnight, jakich pełno (choć
takie też są fajne).
Jakby to była rzeczywiście płyta z połowy lat 80, można by ją
określić jako „proto- extrema” - coś
co mogło wyewoluować później w death metal, ale póki co jeszcze
niepozorne.
Tempa są raczej średnio szybkie, czasami zalatują nawet punkiem
(jak w „Skeletal Lunarcy”, główna
część „Death
Is in the Air”),
czasem Venomem („Waking the Dead”- nawet wokale trochę
Cronosowe)
a w „Blast Lung” jest nawet bardziej doomowy riff, ale przez tą
surowiznę skojarzył mi się raczej z Autopsy, niż Candlemass czy
Black Sabbath.
Zdarza się jednak, że czasami napieprzają trochę mocniej,
zbliżając się do rejonów brazylijskiej rzezi („Death Is in the
Air” albo „Stone Cold Metal”)
ale
te momenty jednak nie dominują.
Album
raczej nie będzie dla każdego -wrażliwcy lubujący się w ładnie
wypolerowanym brzmieniu mogą sobie odpuścić, odpadną pewnie i tak
już w pierwszym kawałku. Ale dla fanów old schoola, zwłaszcza
słuchających
piwnicznych dem będzie to miód na uszy. Co prawda, nie wiem czy nie
przegięli z
tym demówkowym soundem,
bo jednak albumy zawsze brzmiały bardziej profesjonalnie, ale ważne
że jest w tym szczerość i pasja. Zostaje im kibicować,
niech dalej hałasują, póki w Kalifacie Anglii to jeszcze legalne.
Mutineer