wtorek, 27 października 2026

Overkill - Horrorscope (1991)

 


Po rewelacyjnym „The Years od Decay” z zespołem rozstał się Bobby Gustafson, który podobno nie chciał grać na dwie gitary, co planowała reszta zespołu. Są też inne wersje na temat jego odejścia (jakieś konflikty z Blitzem i Vernim)) ale to mniej istotne. Zespół miał już 4 płyty, a w tamtym czasie thrash powoli zaczął dopadać kryzys, można by więc spodziewać się, że kolejna płyta będzie obniżeniem formy. Tymczasem nie! Grupa zgodnie z planem wzięła do składu dwóch nowych gitarowych, Merritta Ganta i Roba Cannavino, co poskutkowało pewnym odświeżeniem stylu. Dalej brzmi to jak Overkill z wcześniejszych albumów, ale riffy stały się bardziej techniczne, a struktury pokręcone, mniej tu też naleciałości heavy. Sporo jest solówek, granych przez gitarzystów na zmianę, co czasem przypomina gitarowe pojedynki, trochę jak King z Hannemanem albo Mustaine i Friedman. Nie ma tu tak długich numerów jak na poprzedniej płycie, większość jest raczej średniej długości i skupiona na napierdalaniu. Niezłe wrażenie robi otwierający „Coma”, gdzie po klimatycznym intrze wchodzą bezlitosne riffy. A dalej „Infectious”, gdzie zagrywki są jeszcze szybsze i bardziej kopiące! Choć mamy też ponure zwolnienia. Generalnie znaczna część płyty wypełniona jest killerami, zwłaszcza jej początek. Co utwór, to kopie dupsko, chociaż „Bare Bones” ma ciekawe intro na pianinie, brzmiące jak z soundtracku horroru, co robi fajny kontrast do riffowej rzeźni. Z tych szybkich kawałków jednak moimi faworytami będą „Infectious” i „Live Young, Die Free”. Ale mamy tu też takie klimaty, jak w tytułowym z powolnymi, ponurymi riffami -istny walec! W podobnym nastroju jest „New Machine”, gdzie riffy są podobnie złowrogie. Do tego świetna perkusja… a no właśnie, mimo że to mocno gitarowy album, to jednak perkusja ma tutaj dość dużą rolę, a Sid Falck przechodzi samego siebie za garami (intro do „Thanx for Nothin”!). Pojawiła się tu też kolejna ballada zespołu - „Soulitude”, kompletnie inna od „The Years of Decay”, nie tak posępna, ale również klimatyczna, ze świetnymi gitarowymi melodiami. Bardzo udana i świetnie pasuje na zakończenie płyty. Nie do końca za to pasuje tutaj instrumentalny „Frankenstein”, który trochę zaburza spójność albumu. Nastrój mocno odbiega od reszty, choć jest trochę fajnych riffów (z tym że to nie zasługa zespołu, bo to cover). No ale bardzo też nie przeszkadza- taki se przerywnik.

Pewne zastrzeżenia można mieć do produkcji- gitary mogły mieć trochę więcej mięcha, ale ogólnie i tak jest dobrze. Sam materiał jest na wysokim poziomie, równie dobrym co „The Years od Decay”, a zarazem jest mocno inny od tamtej płyty, przez co nie jest tylko kopią/ kontynuacją. Na „Horrorscope” ekipa z New Jearsey pokazała, że można nagrać thrashowego klasyka w schyłkowym okresie świetności gatunku. Co prawda nieco później kryzys ich też dopadł, ale nie był tak dotkliwy jak w przypadku wielu innych zespołów.

Mutineer

środa, 14 października 2026

Torpor - Dungeon Descent (2026)

 

Jak pisałem o Century, zdarzyło mi się porównać klimat ich płyty do Armagha. Wygląda na to, że powinienem się z tego teraz wycofać, bo wszelkie podobieństwa między Szwedami a ekipą z Warszawy to był ledwie pikuś. Torpor to dopiero Armagh 2.0! Raz, że grają w podobnym stylu (heavy z wpływami blacku) i ich albumy mają zbliżony klimat, dwa- przebyli podobną drogę (Armagh z black/ thrashu, Torpor z blacku) i w końcu -skład, który odpowiada za „Ðungeon Ðescent” był kiedyś częścią Armagha właśnie. Panowie byli współtwórcami płyty „Serpent Storm”, ale doszło do jakiejś spiny i kontynuują teraz takie granie w Torporze (w sumie nie wiem czy powinno się tą nazwę odmieniać) . Tak więc „Ðungeon Ðescent” jest kontynuacją „Serpent Storm”, równie dobrze co „Exclamation Po!nt” obecnej ekipy Galina. Nie chce mi się rozstrzygać, kto w tym pojedynku wypadł lepiej, no w każdym razie album Torpora szybciej mnie chwycił. Miałem też okazję widzieć ich dwa razy na żywo, na Black Silesii i Ataku Szczurów, więc też pewnie stąd mi do tej ekipy bliżej. Do tego dochodzi fakt, że totalnie mnie oni zaskoczyli swoim brzmieniem. Nazwę Torpor kojarzyłem, że jest jakiś taki blackowy band. Dopiero potem trafiłem na utwór „Armoured Skeleton” i ło kurrwa… mroczny i epicki heavy wyjęty z ponurych lochów!

Stylistyka jest niby podobna do tego, co w Armagh, ale nie identyczna. Na pewno mniej tu klimatów pod 70s, a więcej elementów blackowych, granie Torpora jest ogólnie nieco mroczniejsze. Dochodzą jeszcze pewne różnice stylów, które już mi ciężko ująć w słowach. Ogólnie jednak -archaicznie brzmiący heavy, surowy i mroczny, ale i podniosły. Fajnie wypadają wokale, oczywiście czyste, dodające jeszcze tego epickiego charakteru. Z pogłosami, a często też w kilku nakładających się na siebie ścieżkach, co buduje atmosferę mrocznych podziemi. Dochodzą do tego takie rycerskie partie jak choćby te z drugiej części „Armored Skeleton”. Co się tyczy warstwy instrumentalnej, to panowie często wtrącają blackowe riffy w utwory, z tym że więcej tu raczej z pierwotnej odmiany tego stylu, typu Bathory, ale czasem też przypierdolą blastami. Na przykład w „Trespassing the Sanctuary”, gdzie początek jest iście srogi, wchodzą blasty, a potem zamiast skrzeku czysty wokal Archonta, co robi fajny kontrast. Podobnie mamy też w „Return to the Surface”. Ale i tak te riffy mają w sobie takie klasyczne zacięcie, więc dobrze pasują do tych typowo heavy metalowych. Dochodzi jeszcze parę smaczków typu klawisze lub partia akustyka.

Najbardziej chyba podoba mi się cała atmosfera tego albumu -jakbyśmy przemierzali prastare lochy, pełne grozy, mroku, potworów, szalonych wojowników… Mógłby to być dobry soundtrack do lektury Loch Zine (pozdro, kto nie czytał, polecam). Głównym minusem płyty jest jej długość – w końcu to ledwo pół godziny, bez intra tylko 6 kawałków i zostaje spory niedosyt. Cieniem kładzie się też pewne zdarzenie z festiwalu Atak Szczurów, gdzie jeden z członków zespołu (palcem nie będę pokazywał) wpierdolił jednemu znajomemu za jakieś rzekome wybryki. Zasłużone czy nie, było to słabe. Także panowie, nie dajcie długo czekać na nowy materiał i nie bijcie ludzi, bo debiut macie mistrzowski. 

Mutineer


wtorek, 29 września 2026

Iron Maiden - Somewhere in Time (1986)


Tu mogę trochę sentymentalnie polecieć, bo „Somewhere in Time” to była moja pierwsza płyta Ironów i do dziś jest jedną z ulubionych. Katowałem ją swego czasu bardzo często, zwłaszcza że początkowo moja kolekcja płytowa to było ledwie parę tytułów. Także sentyment na pewno robi swoje w ocenie, ale i sama w sobie jest to świetna pozycja. Dla zespołu był to album przełomowy, zapoczątkował okres bardziej experymentalny. Maideni postanowili sięgnąć tu po syntezatory gitarowe -zapewne w tamtych czasach niektórzy się obawiali pójścia w jakieś przebojowe granie pod amerykańskie radio, a tu nie! To dalej maidenowy heavy, który ani trochę nie stracił swych pazurków, za to zyskał kosmicznego klimatu. Efekty potrafią być potężne, zwłaszcza w tych bardziej rozbudowanych kawałkach. Spore wrażenie robi już otwieracz, prawie-że tytułowy „Caught Somewhere in Time” (jak dla mnie najlepszy w zestawie), gdzie ta futurystyczna atmosfera udziela się od pierwszych dźwięków. Harmonie gitarowe połączone z syntezatorowym brzmieniem robią tu niezła robotę. W tym utworze jest też niezły popis umiejętności Bruce’a. Są takie stwierdzenia, że wokalista, nie komponując na tym albumie, bardziej mógł skupić się na śpiewie i rzeczywiście, chłop czasem przechodzi sam siebie. Przykładów jest więcej – świetne wokale są w epickim „Alexander the Great” albo bardzo urozmaicone w „De Ja Vu”.

Ogólnie to ta płyta to zestaw mocno niedocenianych kawałków, nawet nie tyle przez fanów, co sam zespół. Wyjątkiem jest przebojowy „Wasted Years”, który często gościł w setlistach. Pozostałe tyle szczęścia nie miały, ale fajnie że w końcu grupa postanowiła po część z nich sięgnąć na trasie z 2023 roku. W każdym razie mamy tu takie dzieła jak wspomniany już kolos „Alexander the Great”, klimatyczny „Sea of Madness” albo „Heaven Can Wait” stworzony wręcz pod koncerty ze względu na chóralne wokalizy. Jak dla mnie mogliby ten numer grać na koncertach regularnie. Całość dopełniają szybkie „De Ja Vu” i „The Loneliness of the Long Distance Runner” oraz wolniejszy „Stranger in a Strange Land”. Wypełniaczy nie stwierdzono, właściwie każdy utwór ma coś ciekawego do zaoferowania, ale przede wszystkim wszędzie mamy ten niesamowity klimat, który wyróżnia tą płytę na tle całej dyskografii Maiden. Świetnie pasuje do tego ta okładka z Eddiem- cyborgiem i futurystycznym miastem, na której roi się też od różnych szczegółów, nawiązań do wcześniejszych albumów i nie tylko. Czy mogę uznać ten album za ich najlepszy to nie wiem, zawsze się u mnie bił o to miejsce z „The Number of the Beast” i nigdy tego pojedynku nie udało mi się rozstrzygnąć. Tak więc jeden z dwóch najlepszych -czyli i tak wysoko.

Mutineer

niedziela, 27 września 2026

Vader - De Profundis (1995)

 

Ze wszystkich płyt Vadera „De Profundis” zwykle uważany za tą najlepszą i mogę się pod tym stwierdzeniem tylko podpisać! Ekipie Petera zdarzało się co prawda brzmieć brutalniej („Litany”) albo mieć albumy bardziej różnorodne (debiut albo „Revelations”) ale to dwójeczka robi najlepsze wrażenie. Mamy tutaj Vadera w swej chyba szczytowej formie i stylistyce, w której czują się najlepiej – krótki, za to intensywny album pełen petard. A zarazem to dalej ten Vader wczesny, pełny archaicznego klimatu, choć inny niż na pierwszym albumie. „The Ultimate Incanttion” było trochę bardziej Morbidowe, więcej było tam nacisku na budowanie klimatu. Tutaj postawili raczej na solidny wpierdol, co przy pełniejszym brzmieniu gitar daje naprawdę mocny efekt. Trochę mniej podoba mi się sound perkusji, ale to szczegóły. Zmienił się też wokal Petera, na jakby mniej mroczny, ale za to bardziej charakterystyczny dla niego. No dobra, ale to nie drobne zmiany decydują o zajebistości tego materiału, w końcu debiut też był świetny. Przede wszystkim mamy tu zestaw porządnych, kopiących numerów, zaczynając od rewelacyjnego otwarcia - „Silent Empire”. Sporo tu świetnych riffów, w typowym dla Vadera stylu, srogiego bębnienia Docenta i szybkich temp. Bardzo reprezentatywny numer nie tylko dla płyty, ale całej twórczości zespołu. „De Profundis” jest też wbrew pozorom dość urozmaiconym materiałem, bo mamy taką skondensowaną w niecałych dwóch minutach rzeź jak „An Act of Darkness”, ale i momenty nieco wolniejsze jak w „Incarnation” (choć Doc i tak blastuje jak pojebany). Płyta przyniosła też zespołowe hity w postaci „Blood of Kingu” i często granego na żywo „Sothis”. Ale utworów z hitowym potencjałem (jak na standardy gatunku oczywiście) jest więcej -wspomniany „Silent Empire”, albo „Of Moon, Blood, Dream and Me”. Z resztą Vader zawsze umiał tworzyć chwytliwy death metal, co wynikało na pewno z thrashowych korzeni. Co do korzeni, to znalazł się tu też stary numer – „Reborn in Flames”, pierwotnie na demie „Necrolust” z 1989. Nie wiem czy starsza wersja nie jest ciekawsza, bardziej tajemnicza i surowa, ale tej też nic nie można zarzucić. Na pewno jest brutalniejsza i ma fajne outro, gdy wszystko zwalnia i cichnie, żeby zaraz znów bezlitośnie dowalić.

Po za tym że to doskonały kawał Vaderowego deathu, „De Profundis” jest też istotnym albumem, jako że umocnił pozycję zespołu, zaczynającego wtedy podbój świata. I jeszcze udało się to, gdy zaczął się kryzys gatunku, co jest naprawdę niezłym wyczynem. Naprawdę genialny materiał, i znów kusi odpalić go ponownie...

Mutineer

wtorek, 8 września 2026

Ominous Moon - Walking the Dead (2024)

 

Brytole nie byli nigdy potęgą w thrashu, ale trochę klasyków mieli. A jeszcze więcej prekursorów gatunku. A jak to wygląda obecnie? Szczerze mówiąc, nie wiem, bo nie śledzę tamtejszej sceny. Ale takie twory jak Ominous Moon pokazują, że chyba nie jest tam najgorzej i wciąż powstają ciekawe materiały. Poznałem ich swego czasu dzięki wywiadowi z Underground Unleashed Zine (pozdro!). To trio z Southend-on-Sea (kawałek na wschód od Londynu) jest old schoolowe do bólu, dużo rzeczy robią metodami DIY, własne plakaty, ulotki, grają jakby był maxymalnie rok 1985-86, gdy kolejne zespoły próbowały przekraczać granice, a brzmią totalnie obskurnie. Jak tylko wybrzmi tajemnicze intro, to od razu rzuca się w uszy to brzmienie -jak jakaś stara demówa z piwnicy. A to przecież pełny album. Niejednego ta produkcja odrzuci, ale w końcu Ominous nie tworzą dla mas - lubisz plugawy old school, albo wypierdalaj! Na początku skojarzyli mi się z demami polskiego podziemia thrash/ death, ale jednak muzycznie tu mamy trochę inne rejony. Nasi Angole napierdalają raczej pierwotny, brudny thrash, w którym sporo jest z pierwszej fali blacku. Głównym skojarzeniem ich muzyki był u mnie Celtic Frost z „Morbid Tales” i tak myślę że stoją najbliżej tego właśnie bandu. Zanim ktoś jednak zacznie narzekać, że „eee, kolejny black/ thrash, nuda”, to powiem, że nie całkiem. To nie jest kolejny klon Sodom/ Venom/ Midnight, jakich pełno (choć takie też są fajne). Jakby to była rzeczywiście płyta z połowy lat 80, można by ją określić jako „proto- extrema” - coś co mogło wyewoluować później w death metal, ale póki co jeszcze niepozorne. Tempa są raczej średnio szybkie, czasami zalatują nawet punkiem (jak w „Skeletal Lunarcy”, główna część „Death Is in the Air”), czasem Venomem („Waking the Dead”- nawet wokale trochę Cronosowe) a w „Blast Lung” jest nawet bardziej doomowy riff, ale przez tą surowiznę skojarzył mi się raczej z Autopsy, niż Candlemass czy Black Sabbath. Zdarza się jednak, że czasami napieprzają trochę mocniej, zbliżając się do rejonów brazylijskiej rzezi („Death Is in the Air” albo „Stone Cold Metal”) ale te momenty jednak nie dominują.

Album raczej nie będzie dla każdego -wrażliwcy lubujący się w ładnie wypolerowanym brzmieniu mogą sobie odpuścić, odpadną pewnie i tak już w pierwszym kawałku. Ale dla fanów old schoola, zwłaszcza słuchających piwnicznych dem będzie to miód na uszy. Co prawda, nie wiem czy nie przegięli z tym demówkowym soundem, bo jednak albumy zawsze brzmiały bardziej profesjonalnie, ale ważne że jest w tym szczerość i pasja. Zostaje im kibicować, niech dalej hałasują, póki w Kalifacie Anglii to jeszcze legalne.


Mutineer

poniedziałek, 31 sierpnia 2026

KAT - Bastard (1992)

 

Kiedy jeszcze żył Romek, Luczyk miał w zwyczaju pruć się w jego stronę przypisując sobie trochę za dużo zasług i narzekając, że wokalista śmie grać jego utwory. Często było to dość absurdalne, niektóre jego wypowiedzi były w stylu „Kostrzewski gra moje utwory! Moje! Moje własne! Moje sssskarby!”. Dobra, nie ma też co umniejszać wkładu „Kałboja”, bo bez niego ten zespół by nie powstał, ale też czasem by trzeba sprowadzić chłopa do pionu, bo nie stworzył totalnie każdego dźwięku. Najlepszym przykładem album „Bastard” -jedno z najbardziej zespołowych dzieł Kata.

Grupa wróciła tu po paru latach przerwy, w nieco odświeżonym składzie. Do zespołu dołączyli Oset i Regul, którzy mieli duży wpływ na muzykę. Styl zespołu też uległ pewnym zmianom, numery stały się bardziej złożone i połamane, w efekcie to jedna z najbardziej progresywnych płyt Kata. I po drugie, muzyka ma tu znaczniej indywidualny charakter, jak wcześniej porównania z Venomem, Metallicą czy Slayerem bywały na miejscu, to tutaj z niczym konkretnym już nie można tego grania porównać. Trochę niestety zniknęła gdzieś ta aura niesamowitości, za którą uwielbiam „Oddech” i „Szóstki”, ale czysto muzycznie „Bastard” jest albumem naprawdę rewelacyjnym i bardzo dopracowanym. Najlepsze momenty? „W Bezkształtnej Bryle Uwieziony” -chyba najbardziej reprezentatywny, z wieloma zmianami temp, urozmaicony i z charakterystycznym textem Romka. Od razu zwraca też uwagę mocne brzmienie perkusji na albumie, ma takie fajne pierdolnięcie. Są fajne killery, jak utwór tytułowy (te mocarne riffy!), „Odmieńcy” i wyładowane solówkami „Piwniczne Widziadła”. Są utwory wolniejsze – posępny „Zawieszony Sznur” i nieco luzacki „W Sadzie Śmiertelnego Piękna”. Z tym wszystkim kontrastuje najsłynniejsza katowska ballada, „Łza dla Cieniów minionych”, klimat smutku i straty został w niej świetnie oddany.

Co prawda liryki zaczęły na tej płycie dryfować już w nieco dziwnym kierunku (patrz „Odmieńcy”, „Bastard”) ale wciąż są dobre, bez tych kwiatków z kolejnych płyt. W większości mamy całkiem niezłą, typowo- Romkową poezję (oczywiście jak się lubi jego styl, bo nie wszyscy są entuzjastami). Do tego dochodzi ciekawa okładka, ale trzeba pamiętać, że pierwotna wyglądała nieco inaczej (ale tą starą wersję też lubię). Ostatnie tak doskonałe dzieło Kata, potem bywało już z tym różnie...

Mutineer

sobota, 29 sierpnia 2026

Warfist - Grünberger (2019)


Warfist zaprezentował niedawno ostatni album i zapowiedział zwiniecie interesu, to też dobry pretext, żeby przypomnieć ich nieco wcześniejsze dzieło. „Grünberger” to był mój pierwszy kontakt z tą ekipą i ta płyta zrobiła na mnie spore wrażenie. Katowałem ją jakiś czas najpierw na jutubie, potem na cedeku. Później mi przeszło, ale od czasu do czasu dobrze do niej wrócić, bo to naprawdę konkretny cios. Co prawda Warfist nie jest najbardziej oryginalnym zespołem, daleko do jakiegoś ultra- wizjonerstwa, ale i tak trochę się wyróżniają wśród wielu black/ thrashowych ekip. Ciężko mi właściwie opisać na czym to polega, trzeba posłuchać. Z porównaniami do jakichś nazw też nie jest łatwo, po prostu napierdalają po swojemu i tyle. No i przyznajcie, że concept album o historii Zielonej Góry zamiast hymnów ku czci Rogatego to też dość oryginalny pomysł. W każdym razie, skoro black/ thrash, to mamy tu intensywną dawkę wpierdolu. Poprzedzonego jednak łagodnym intrem z „Black Army”, ale to taka cisza przed burzą. Bo już samo „Black Army” zapewnia niezły łomot, po czym następują kolejne killery. Bywają nawet jeszcze bardziej zabójcze, jak ultra szybki „Atrocious Saviour” albo „Death by the Cleansing Fire”, gdzie zasuwają momentami nawet na blackowo. Choć jest też taki „March od Death”, który obfituje w więcej zwolnień i klimatu. Brzmieniowo jest raczej surowo, ale to też nie piwnica. Ale przede wszystkim materiał jest też bardzo chwytliwy, większość kawałków szybko wchodzi do głowy i wiele refrenów można krzyczeć razem z Mihem. Najbardziej „The Punishment” ale „Feasting on Dead Bodies”, „Slay, Swive and Devour” i wspomniany już „Death by the Cleansing Fire” też mają sporo chwytliwości. Co daje duży potencjał koncertowy – na żywo to musiała być moc! Niestety jakiś czas temu Mihu zrezygnował z grania na scenie, czyniąc z Wojennej Piąchy zespół tylko studyjny. Szkoda, bo zobaczyłbym tą załogę w akcji, nie wiem, może się chłop jeszcze namyśli i przed rozwiązaniem grupy coś zagra.

Jak ktoś szuka wirtuozerii – to nie tutaj. Ale jak potrzeba solidnego wpierdolu- „Grünberger” będzie jak znalazł. Równocześnie mam wrażenie, że ta płyta powinna podejść też tym co zazwyczaj w black/ thrashu nie siedzą. Zaraz sami zaczniecie krzyczeć „The Punishment!!!”.

Overkill - Horrorscope (1991)

  Po rewelacyjnym „The Years od Decay” z zespołem rozstał się Bobby Gustafson, który podobno nie chciał grać na dwie gitary, co planowała re...