wtorek, 27 października 2026

Overkill - Horrorscope (1991)

 


Po rewelacyjnym „The Years od Decay” z zespołem rozstał się Bobby Gustafson, który podobno nie chciał grać na dwie gitary, co planowała reszta zespołu. Są też inne wersje na temat jego odejścia (jakieś konflikty z Blitzem i Vernim)) ale to mniej istotne. Zespół miał już 4 płyty, a w tamtym czasie thrash powoli zaczął dopadać kryzys, można by więc spodziewać się, że kolejna płyta będzie obniżeniem formy. Tymczasem nie! Grupa zgodnie z planem wzięła do składu dwóch nowych gitarowych, Merritta Ganta i Roba Cannavino, co poskutkowało pewnym odświeżeniem stylu. Dalej brzmi to jak Overkill z wcześniejszych albumów, ale riffy stały się bardziej techniczne, a struktury pokręcone, mniej tu też naleciałości heavy. Sporo jest solówek, granych przez gitarzystów na zmianę, co czasem przypomina gitarowe pojedynki, trochę jak King z Hannemanem albo Mustaine i Friedman. Nie ma tu tak długich numerów jak na poprzedniej płycie, większość jest raczej średniej długości i skupiona na napierdalaniu. Niezłe wrażenie robi otwierający „Coma”, gdzie po klimatycznym intrze wchodzą bezlitosne riffy. A dalej „Infectious”, gdzie zagrywki są jeszcze szybsze i bardziej kopiące! Choć mamy też ponure zwolnienia. Generalnie znaczna część płyty wypełniona jest killerami, zwłaszcza jej początek. Co utwór, to kopie dupsko, chociaż „Bare Bones” ma ciekawe intro na pianinie, brzmiące jak z soundtracku horroru, co robi fajny kontrast do riffowej rzeźni. Z tych szybkich kawałków jednak moimi faworytami będą „Infectious” i „Live Young, Die Free”. Ale mamy tu też takie klimaty, jak w tytułowym z powolnymi, ponurymi riffami -istny walec! W podobnym nastroju jest „New Machine”, gdzie riffy są podobnie złowrogie. Do tego świetna perkusja… a no właśnie, mimo że to mocno gitarowy album, to jednak perkusja ma tutaj dość dużą rolę, a Sid Falck przechodzi samego siebie za garami (intro do „Thanx for Nothin”!). Pojawiła się tu też kolejna ballada zespołu - „Soulitude”, kompletnie inna od „The Years of Decay”, nie tak posępna, ale również klimatyczna, ze świetnymi gitarowymi melodiami. Bardzo udana i świetnie pasuje na zakończenie płyty. Nie do końca za to pasuje tutaj instrumentalny „Frankenstein”, który trochę zaburza spójność albumu. Nastrój mocno odbiega od reszty, choć jest trochę fajnych riffów (z tym że to nie zasługa zespołu, bo to cover). No ale bardzo też nie przeszkadza- taki se przerywnik.

Pewne zastrzeżenia można mieć do produkcji- gitary mogły mieć trochę więcej mięcha, ale ogólnie i tak jest dobrze. Sam materiał jest na wysokim poziomie, równie dobrym co „The Years od Decay”, a zarazem jest mocno inny od tamtej płyty, przez co nie jest tylko kopią/ kontynuacją. Na „Horrorscope” ekipa z New Jearsey pokazała, że można nagrać thrashowego klasyka w schyłkowym okresie świetności gatunku. Co prawda nieco później kryzys ich też dopadł, ale nie był tak dotkliwy jak w przypadku wielu innych zespołów.

Mutineer

środa, 14 października 2026

Torpor - Dungeon Descent (2026)

 

Jak pisałem o Century, zdarzyło mi się porównać klimat ich płyty do Armagha. Wygląda na to, że powinienem się z tego teraz wycofać, bo wszelkie podobieństwa między Szwedami a ekipą z Warszawy to był ledwie pikuś. Torpor to dopiero Armagh 2.0! Raz, że grają w podobnym stylu (heavy z wpływami blacku) i ich albumy mają zbliżony klimat, dwa- przebyli podobną drogę (Armagh z black/ thrashu, Torpor z blacku) i w końcu -skład, który odpowiada za „Ðungeon Ðescent” był kiedyś częścią Armagha właśnie. Panowie byli współtwórcami płyty „Serpent Storm”, ale doszło do jakiejś spiny i kontynuują teraz takie granie w Torporze (w sumie nie wiem czy powinno się tą nazwę odmieniać) . Tak więc „Ðungeon Ðescent” jest kontynuacją „Serpent Storm”, równie dobrze co „Exclamation Po!nt” obecnej ekipy Galina. Nie chce mi się rozstrzygać, kto w tym pojedynku wypadł lepiej, no w każdym razie album Torpora szybciej mnie chwycił. Miałem też okazję widzieć ich dwa razy na żywo, na Black Silesii i Ataku Szczurów, więc też pewnie stąd mi do tej ekipy bliżej. Do tego dochodzi fakt, że totalnie mnie oni zaskoczyli swoim brzmieniem. Nazwę Torpor kojarzyłem, że jest jakiś taki blackowy band. Dopiero potem trafiłem na utwór „Armoured Skeleton” i ło kurrwa… mroczny i epicki heavy wyjęty z ponurych lochów!

Stylistyka jest niby podobna do tego, co w Armagh, ale nie identyczna. Na pewno mniej tu klimatów pod 70s, a więcej elementów blackowych, granie Torpora jest ogólnie nieco mroczniejsze. Dochodzą jeszcze pewne różnice stylów, które już mi ciężko ująć w słowach. Ogólnie jednak -archaicznie brzmiący heavy, surowy i mroczny, ale i podniosły. Fajnie wypadają wokale, oczywiście czyste, dodające jeszcze tego epickiego charakteru. Z pogłosami, a często też w kilku nakładających się na siebie ścieżkach, co buduje atmosferę mrocznych podziemi. Dochodzą do tego takie rycerskie partie jak choćby te z drugiej części „Armored Skeleton”. Co się tyczy warstwy instrumentalnej, to panowie często wtrącają blackowe riffy w utwory, z tym że więcej tu raczej z pierwotnej odmiany tego stylu, typu Bathory, ale czasem też przypierdolą blastami. Na przykład w „Trespassing the Sanctuary”, gdzie początek jest iście srogi, wchodzą blasty, a potem zamiast skrzeku czysty wokal Archonta, co robi fajny kontrast. Podobnie mamy też w „Return to the Surface”. Ale i tak te riffy mają w sobie takie klasyczne zacięcie, więc dobrze pasują do tych typowo heavy metalowych. Dochodzi jeszcze parę smaczków typu klawisze lub partia akustyka.

Najbardziej chyba podoba mi się cała atmosfera tego albumu -jakbyśmy przemierzali prastare lochy, pełne grozy, mroku, potworów, szalonych wojowników… Mógłby to być dobry soundtrack do lektury Loch Zine (pozdro, kto nie czytał, polecam). Głównym minusem płyty jest jej długość – w końcu to ledwo pół godziny, bez intra tylko 6 kawałków i zostaje spory niedosyt. Cieniem kładzie się też pewne zdarzenie z festiwalu Atak Szczurów, gdzie jeden z członków zespołu (palcem nie będę pokazywał) wpierdolił jednemu znajomemu za jakieś rzekome wybryki. Zasłużone czy nie, było to słabe. Także panowie, nie dajcie długo czekać na nowy materiał i nie bijcie ludzi, bo debiut macie mistrzowski. 

Mutineer


Overkill - Horrorscope (1991)

  Po rewelacyjnym „The Years od Decay” z zespołem rozstał się Bobby Gustafson, który podobno nie chciał grać na dwie gitary, co planowała re...