
Jak
pisałem o Century, zdarzyło mi się porównać
klimat ich płyty do Armagha. Wygląda
na to, że powinienem się z tego teraz
wycofać, bo wszelkie podobieństwa między Szwedami a ekipą z
Warszawy to był ledwie pikuś. Torpor to dopiero Armagh 2.0! Raz, że
grają w podobnym stylu (heavy
z wpływami blacku)
i ich albumy
mają
zbliżony
klimat, dwa- przebyli podobną drogę (Armagh z black/ thrashu,
Torpor z blacku)
i w końcu -skład, który odpowiada za „Ðungeon
Ðescent” był kiedyś częścią Armagha właśnie. Panowie byli
współtwórcami płyty „Serpent Storm”, ale doszło do jakiejś
spiny i kontynuują teraz takie granie w Torporze (w sumie nie wiem
czy powinno się tą nazwę odmieniać)
. Tak więc „Ðungeon Ðescent” jest kontynuacją „Serpent
Storm”, równie dobrze co „Exclamation Po!nt” obecnej ekipy
Galina. Nie chce mi się rozstrzygać, kto w tym pojedynku wypadł
lepiej, no w każdym razie album Torpora szybciej mnie chwycił.
Miałem też okazję widzieć ich dwa razy na żywo, na Black Silesii
i Ataku Szczurów, więc też pewnie stąd mi do tej ekipy bliżej.
Do tego dochodzi fakt, że totalnie mnie oni zaskoczyli swoim
brzmieniem. Nazwę Torpor kojarzyłem, że jest jakiś taki blackowy
band. Dopiero potem trafiłem na utwór „Armoured Skeleton” i ło
kurrwa… mroczny i epicki heavy
wyjęty z ponurych lochów!
Stylistyka jest niby podobna do
tego, co w Armagh, ale nie identyczna. Na pewno mniej tu klimatów
pod 70s, a więcej elementów blackowych,
granie Torpora jest ogólnie nieco mroczniejsze. Dochodzą jeszcze
pewne różnice stylów, które już mi ciężko ująć w słowach.
Ogólnie jednak -archaicznie brzmiący heavy,
surowy i mroczny, ale i podniosły. Fajnie wypadają wokale,
oczywiście czyste, dodające jeszcze tego epickiego charakteru. Z
pogłosami, a często też w kilku nakładających się na siebie
ścieżkach, co buduje atmosferę mrocznych podziemi. Dochodzą do
tego takie rycerskie partie jak choćby te z drugiej części
„Armored Skeleton”. Co się tyczy warstwy instrumentalnej, to
panowie często wtrącają blackowe riffy w utwory, z tym że więcej
tu raczej z pierwotnej odmiany tego stylu, typu Bathory, ale czasem
też przypierdolą blastami. Na przykład w „Trespassing the
Sanctuary”, gdzie początek jest iście srogi, wchodzą blasty, a
potem zamiast skrzeku czysty wokal Archonta, co robi fajny kontrast.
Podobnie mamy też w „Return to the Surface”. Ale i tak te riffy
mają w sobie takie klasyczne zacięcie, więc dobrze pasują do tych
typowo heavy metalowych. Dochodzi jeszcze parę smaczków typu
klawisze lub partia akustyka.
Najbardziej chyba podoba mi się
cała atmosfera tego albumu -jakbyśmy przemierzali prastare lochy,
pełne grozy, mroku, potworów, szalonych wojowników… Mógłby to
być dobry soundtrack do lektury Loch Zine (pozdro, kto nie czytał,
polecam). Głównym minusem płyty jest jej długość – w końcu
to ledwo pół godziny, bez intra tylko 6 kawałków i zostaje spory
niedosyt. Cieniem kładzie
się też pewne zdarzenie z festiwalu Atak Szczurów, gdzie jeden z
członków zespołu (palcem nie będę pokazywał) wpierdolił
jednemu znajomemu za jakieś rzekome wybryki. Zasłużone czy nie,
było to słabe. Także panowie, nie dajcie długo czekać na nowy
materiał i nie bijcie ludzi, bo debiut macie mistrzowski.
Mutineer