Jak pisałem o Century, zdarzyło mi się porównać klimat ich płyty do Armagha. Wygląda na to, że powinienem się z tego teraz wycofać, bo wszelkie podobieństwa między Szwedami a ekipą z Warszawy to był ledwie pikuś. Torpor to dopiero Armagh 2.0! Raz, że grają w podobnym stylu (heavy z wpływami blacku) i ich albumy mają zbliżony klimat, dwa- przebyli podobną drogę (Armagh z black/ thrashu, Torpor z blacku) i w końcu -skład, który odpowiada za „Ðungeon Ðescent” był kiedyś częścią Armagha właśnie. Panowie byli współtwórcami płyty „Serpent Storm”, ale doszło do jakiejś spiny i kontynuują teraz takie granie w Torporze (w sumie nie wiem czy powinno się tą nazwę odmieniać) . Tak więc „Ðungeon Ðescent” jest kontynuacją „Serpent Storm”, równie dobrze co „Exclamation Po!nt” obecnej ekipy Galina. Nie chce mi się rozstrzygać, kto w tym pojedynku wypadł lepiej, no w każdym razie album Torpora szybciej mnie chwycił. Miałem też okazję widzieć ich dwa razy na żywo, na Black Silesii i Ataku Szczurów, więc też pewnie stąd mi do tej ekipy bliżej. Do tego dochodzi fakt, że totalnie mnie oni zaskoczyli swoim brzmieniem. Nazwę Torpor kojarzyłem, że jest jakiś taki blackowy band. Dopiero potem trafiłem na utwór „Armoured Skeleton” i ło kurrwa… mroczny i epicki heavy wyjęty z ponurych lochów!
Stylistyka jest niby podobna do tego, co w Armagh, ale nie identyczna. Na pewno mniej tu klimatów pod 70s, a więcej elementów blackowych, granie Torpora jest ogólnie nieco mroczniejsze. Dochodzą jeszcze pewne różnice stylów, które już mi ciężko ująć w słowach. Ogólnie jednak -archaicznie brzmiący heavy, surowy i mroczny, ale i podniosły. Fajnie wypadają wokale, oczywiście czyste, dodające jeszcze tego epickiego charakteru. Z pogłosami, a często też w kilku nakładających się na siebie ścieżkach, co buduje atmosferę mrocznych podziemi. Dochodzą do tego takie rycerskie partie jak choćby te z drugiej części „Armored Skeleton”. Co się tyczy warstwy instrumentalnej, to panowie często wtrącają blackowe riffy w utwory, z tym że więcej tu raczej z pierwotnej odmiany tego stylu, typu Bathory, ale czasem też przypierdolą blastami. Na przykład w „Trespassing the Sanctuary”, gdzie początek jest iście srogi, wchodzą blasty, a potem zamiast skrzeku czysty wokal Archonta, co robi fajny kontrast. Podobnie mamy też w „Return to the Surface”. Ale i tak te riffy mają w sobie takie klasyczne zacięcie, więc dobrze pasują do tych typowo heavy metalowych. Dochodzi jeszcze parę smaczków typu klawisze lub partia akustyka.
Najbardziej chyba podoba mi się cała atmosfera tego albumu -jakbyśmy przemierzali prastare lochy, pełne grozy, mroku, potworów, szalonych wojowników… Mógłby to być dobry soundtrack do lektury Loch Zine (pozdro, kto nie czytał, polecam). Głównym minusem płyty jest jej długość – w końcu to ledwo pół godziny, bez intra tylko 6 kawałków i zostaje spory niedosyt. Cieniem kładzie się też pewne zdarzenie z festiwalu Atak Szczurów, gdzie jeden z członków zespołu (palcem nie będę pokazywał) wpierdolił jednemu znajomemu za jakieś rzekome wybryki. Zasłużone czy nie, było to słabe. Także panowie, nie dajcie długo czekać na nowy materiał i nie bijcie ludzi, bo debiut macie mistrzowski.
Mutineer

Ciekawa rozkmina, doceniam. Ale mam prośbę, przesłuchał sobie Deceptor - Reign of Terror i napisz, co o tym myślisz. Ja mam zapchany grafik.
OdpowiedzUsuńKojarzę, już się gdzieś natknąłem, wiec i tak mam ten album na liście rzeczy do sprawdzenia
Usuń