Quo Vadis to dość ciekawy przypadek. Zespół, który w pewnym sensie próbował być równocześnie Vaderem i Acid Drinkers. Nie żeby się na nich wzorowali (choć dema ekipy z Olsztyna mogli słyszeć), chodzi bardziej o ogólne podejście. W 1991 roku ich debiutancki album był jednym z najbrutalniejszych pełnopłytowych materiałów w naszym kraju - konkretny death/ thrash, kopiący dupę jak cholera. Ale równocześnie sporo tu humoru i różnych specyficznych dodatków, które mogą niektórych odstraszać. W części kawałków mamy jakieś intro lub outro – radziecki hymn w „NKWD”, wojskowa piosenka na koniec „Monofobii”, płacz w „Bólu Istnienia”. „Trzy Szósteczki” to utwór ogólnie dość jajcarski. Do tego dochodzi specyficzny cover… Maanamu - „Kocham Cię, Kochanie Moje”, ale przerobiony tak, że wyszedł niemal grind! To podejście do coverowania, z którego później zasłynęli wspomniani Acid Drinkers. Pewnie dla niektórych te luzackie elementy albumu mogą być nie do strawienia, jako nie pasujące do muzyki. U takich Acidów sprawdzało się to trochę lepiej, bo oni grali inaczej, bardziej crossoverowo. Tutaj może zdawać się to nieco groteskowe, ale, ale! Sama muzyka jest naprawdę konkretna- jazda, którą można porównać ze Slayerem, Sepulturą, Kreatorem, albo nawet w pewnym stopniu z takim Morbid Saint. Z Vaderem też, ale raczej tym z „Necrolust”, przynajmniej mi się tak niektóre momenty kojarzyły. Generalnie thrash, ale mocno podkręcony. Panowie zasuwają aż miło, a riffy robią tu świetną robotę, choćby w „NKWD”, „Wegetacji” albo ten na początku „Monofobii”, taki dość slejerkowy. Z resztą ten riffowy cytat w „Trzech Szósteczkach” pokazuje kto był największą inspiracją zespołu. W wielu momentach Quo Vadis wchodzi już w death metal, ale zdarzają się im też melodyjne zagrywki (w „Czerwonym Prawie” robią fajny kontrast do brutalnie pędzącej reszty).
Ciekawe są texty -takie trochę punkowe, antysystemowe, wyrażające sprzeciw wobec szarej rzeczywistości tamtych czasów. Komuchom dostaje się tu nawet bardziej niż u Dezertera czy Moskwy, no ale też takie liryki w 1991 roku mogły już przejść. Ustrój się zmienił, to można było jechać ostro. No i ta okładka -też trochę punkowa, mi się nawet trochę z grindem kojarzy.
Jak miałbym wszystko podsumować, to mimo pewnych „udziwnień” to i tak jedna z najlepszych płyt thrashowych po polsku (jest jeszcze english version, ale mniej ciekawa). Mi te wszystkie dodatki zbytnio tu nie wadzą. Dla wielu to wręcz pozycja kultowa, choć myślę że nie została doceniana na tyle ile zasługiwała. Ciekawe czego to kwestia? Ich luźnego podejścia, czy może nie mieli wystarczająco szczęścia? Temat na dłuższą analizę (brzmi jak coś dla kolegi Mutanta z zaprzyjaźnionego bloga, hehe, pozdro). Tak czy inaczej, wczesne Quo Vadis to naprawdę konkretny kawał napierdolu i ich debiut mogę tylko polecać.
Mutineer
Doskonale kijowy zespół. Nie cierpię ich muzyki, ale kocham ich podejście do muzyki. To jest taki typ ludzi, z którymi byś chciał się spotkać i iść na imprezę. Mam ich płyty oczywiście, choć mi się nie podobają. Czasami, osobowość jest najważniejsza.
OdpowiedzUsuńCover Maanam? KLASA. Może warto byłoby coś o nich napisać, nawet jak to nie Metal? Kora potrafiła growlować w Nocnym Patrolu. Na pewno coś napiszę o tym u siebie, bo to każdy musi znać.
Anyway, w tamtym roku wyszła re-edycja monofobii - jako bonus dodali wywiad z zespołem, gdzie opowiadają o tym, jak unikali woja. Ja mam kategorię D, ale nie pytaj dlaczego. Bezprawnie dostałem, jestem gotów być zabitym przez wroga w pierwszym tygodniu - próbowałem to wytłumaczyć, że nie mam problemu w byciu mięsem armatnim i akceptuję moje przeznaczenie, ale mnie nie słuchali niestety - uznali mnie za wariata, dranie. W czasie wojny, to będę sprzątał szpitale i kible. Prywatną szczoteczką do zębów. Mitem jest, że takich ludzi daje się na front. Na front idzie A. Ewentualnie B.
Oby pokolenie zoomerów przetrwało, bo jak oni zginą, to już nic nie pozostanie
To ja trochę odwrotnie, lubię muzycznie, przynajmniej pierwsze 2 albumy, ale to podejście chyba ich zaprowadziło tam gdzie są teraz- prędzej się ich zobaczy na jakimś koncercie dla paru boomerów i motocyklistów, niż konkretnym metalowym wydarzeniu.
UsuńMaanam lubię, podobnie jak np Kult, ale raczej wolę tu zostać przy metalowej tematyce